Sprong

Een waaghals met een bokkensprong. Zo is mijn eerste impuls als ik verneem van de riskante recordpoging van de Oostenrijkse hemelpiloot. Het doet mij denken aan het vermetele avontuur van mijn zoon die een jaar geleden het luchtruim koos om – buiten medeweten van zijn moeder – uit een vliegtuig te springen. De zucht naar avontuur als drijfveer. In vrije val de grootsheid van het bestaan glorieus genieten.

Even later verneem ik in de media het ambitieuze plan van een Nederlandse ondernemer om mensen warm te laten lopen voor een enkeltje Mars. Buiten de bekende grote ruimtevaartorganisaties om zelfstandig timmeren aan de weg richting rode planeet. Ruim baan in krant en op tv voor zijn gedurfde project. Ik lees en luister vol verwondering. Over ruim tien jaar vertrekt het eerste kwartet om nimmer terug te keren op aarde. ‘Genoeg mensen die zich aanmelden’, zo verzekert de initiatiefnemer enthousiast.
Gekken of helden? Zou u het durven? Zou u het willen? Ik in ieder geval niet! Ik blijf liever zitten waar ik zit en wentel me tevreden in ons aloude en vertrouwde ondermaanse. Maar ik realiseer me ook dat zonder het lef van de avonturier de bergen altijd te hoog zullen zijn, de zeeën te diep en de weg naar de maan niet te begaan. Zonder de heldhaftigheid van de ontdekkers van het verleden zouden we niet zijn waar we nu zijn: de moderne tijd waar het onmogelijke van toen het gemeengoed van nu is. Vandaar dat ik belangstellend kijk naar de verrichtingen van parachutespringers en astronauten. Als toeschouwer geboeid blijf kijken naar elke grote sprong voor de mensheid. Enkel weggelegd voor mensen met veel in hun mars.