Zorg

Begin dit jaar heeft het gilde der tandheelkundigen de vrije hand gekregen de tarieven te bepalen met de bedoeling de kosten in de zorg terug te dringen. Een zoveelste stap op weg naar het liberaliseren van de zorgsector werd daarmee bekroond. Het idee erachter is dat de calculerende patiënt logischerwijs kiest voor de weg naar de zuinigste tandarts. In de praktijk werkt dit niet omdat er andere en belangrijkere redenen ten grondslag liggen aan de tandartskeuze. Zo vind ik het bijvoorbeeld prettig geholpen te worden door iemand die mijn tanden kent, iemand die ik kundig vind en vertrouw. Daarnaast ga ik echt geen onderzoek starten naar een schamele euro vulvoordeel of een bescheiden boorkorting. Of tien kilometer reizen om een procentje te besparen.
In het liberale denken tellen deze zwaarwegende argumenten niet, het zijn louter rationele overwegingen met economische grootheden die verrekend worden. De gedachte is dat de noodlijdende tandarts door de marktwerking gedwongen wordt  zijn tarieven te verlagen, wil hij de moordende concurrentie het hoofd kunnen bieden. Nu blijkt een half jaar later precies het tegenovergestelde het geval. Een lucratieve geldbron werd rijkelijk aangeboord, de prijzen zijn gemiddeld met tien procent gestegen. Bevreemdt het U? Mij in ieder geval niet!
Zorg, het hoort wat mij betreft stevig thuis in de collectieve sector. Dit omdat niemand - rijk of arm, jong of oud - zich kan vrijwaren ooit een beroep te moeten doen op zorg. Solidariteit geldt hier als basisverzekering. Nu het project van het vrijgeven van de tandartsprijzen gedoemd is te mislukken, is de weg naar verstandig en kies beleid weer helemaal vrij. De wal heeft het beleid van minister Schippers kordaat gekeerd.